Gedichten en Hertalingen

MAN KANN NICHT BERICHTEN WENN MAN TOT IST

I

Kazimir Malevitsj, zwart vierkant.

Calcanda semel via leti

  Het leven is lucht en wat men najaagt is wind

                                                           – Prediker

niet langer iets te zijn

maar iets in het niets te wezen

en dat zonder vrezen

 

te zijn

 

als zaad dat,

gewonnen uit een knop waaruit het leven week,

geen zeggenschap heeft over de hand

waaruit het wie weet ooit nog eens gedijt

 

als fantoompijn

zeurend

in wat door niet te delen woorden maalt

 

als sporen in het warme zand

ten prooi aan het getij

dat tot aan de vloedlijn alles wist

 

niet langer iets te zijn

maar iets in het niets te wezen

 

een nabeeld

in de zomen van de tijd

 

muziekfragment: https://www.youtube.com/watch?v=8rNV-GtZlnM

http://www.youtube.com/watch?v=7pA5UhNaYw0

http://lyricskeeper.nl/nl/leonard-cohen/dance-me-to-the-end-of-love.html

 

II

Salvador Dalí, antropomorfe kast met laden

Autoretrato

Cría cuervos y te sacarán los ojos

                   – spaans spreekwoord

 

de horizon ligt hoog

onder ´n haal

van strakgetrokken blauw

daaronder rood de aarde

als een borst doorkloofd

en leeggeroofd de lades

verlaten

vol verhaal

 

de zon spoelt hitte

en over het verschroeide voorjaarskruid

huilt ijl en licht

voor wie het horen wil en voelen

wind

 

wind

ooit wisselwaarde voor een kind

ontsteelt aan het versteende klank

als eens de Memnonbeelden

 

dit magisch uur

verbreekt het zegel op mijn mond

woorden wakkeren in mijn ogen aan

steek uit mijn hand

doch roepende stuit ik op gehoor

dat mij in machtig zwijgen overstemt

christus in de woestijn, gustaaf van de woestijne

 

muziekfragment:http://www.youtube.com/watch?v=iEqpdSKdpxs

http://songteksten.net/translation/365/9915/loreena-mckennitt/dantes-prayer.html

III

 

tekening Ad Willemen

 

Au retour à l’orgine du monde

                                        voor Ad
I

stapvoets tredend in de sporen

van de immer onvoltooide tijd

en het hoofd vol muiterij te weten

 

op de banen van het brein

is controle op de wissels weg

en spoort het weten naar niet weten

 

wijd open ogen

huiveren voor seinen in staccato-taal

 

de barre tocht

vol vruchteloos verzet

passeert

zonder dat het waar en hoe nog hecht

het vele onvergetelijke

in een ongemeen gevecht

II

ze vallen zwaar

de nog gegunde levensdagen

waarin het talent dat straalde kwijnt:

hij die vervuld van levensvuur

haar vagijn bezong

als moeder aller talen

 

die met zijn krijt haar adem gaf

haar kleedde met zijn kleuren

haar bezielde door zijn blik

III

de tijd wil niet langer

terug in eigen sporen treden

het heden ongewis

wist uit wat was

en huivert

voor het wassen

van de dag der dagen

IV

wat geeft het?-

de tijd noch op noch om

voor het wonder

dat voortkomt uit haar schoot

ent steeds weer nieuw verhaal

op oude wortels

 

alleen dit nu verstomt

 

hoor

hoe vanuit onbestemde verte

de blauwe vechthond

aan de voeten

van de cranachse Venus huilt

Ad Willemen: l'orgine du monde

 

Muziekfragment When I am laid in earth:

http://www.youtube.com/watch?v=jk4I0Y8SMd0

 

 

Schepping

– Waar wachten wij op, verzameld op het marktplein? De barbaren zullen vandaag moeten komen 

                                                                                                                      - Kaváfis

en het vlees is woord geworden

toen vanuit de verwondering

de geest neerdaalde in het wezen

dat zichzelf kon bezien

 

al dromend ontwaakten zij

die zichzelf mens gingen noemen

en er ontstond een besef van tijd

dat als het heden, het zijn en het worden werd benoemd

 

de zon ging onder en de zon ging op

alsof er nooit een einde aan zou komen

totdat een eclips de dag verduisterde

en angst de stemmen snoerde

 

en uit dat hoe en wat

ontstond het waar en waarom

vragen die niet meer dan een raadsel verwoordden

dat door geen woord kon worden geklaard

 

de mens greep naar niet te duiden letters

en schiep zichzelf iets dat op zichzelf niemand was

maar van waaruit al wat was ontstond

uit naam van wie het raaskallend gedijde

 

een schreeuw niet meer

die zichzelf apocrief hertaalde

en angst deed waren in het rusteloos besef

zich uitgeleverd aan de barbaroi te weten

 

meerstemmig greep het om zich heen

en verloor grip

op wat het zelf in gang gebracht

niet meer tot zwijgen kreeg

 

in de naam van

ging het heersen over dood en over leven

en zal het heersen

totdat het in de eigen strik verstikt

 

het zij zo

het is niet anders

muziekfragment: http://www.youtube.com/watch?v=Jk2akmigU5c

 

 

 

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

I

LA MAJA DE SOROLLA

           -desnuda de mujer, Sorolla,1902

Tus nalgas

son montículos cariñosos esperando a caricias soñolientas

son mejillas sonrosadas como si fueran frutas suculentas anhelante por dejarse coger

son cabritos mellizos paciendo al pie de tus columnas de mármol

tumbado en el prado inmaculado, en las sábanas de raso

todo tú eres un culito

hecho para ceder

cariño mío, dejame disfrutar de tu dulzura en un intensa fiesta de amor

 II

LA MAJA DE SOROLLA

            – desnuda de mujer, Sorolla, 1902

als een opengeslagen partituur

als een wolk geurend naar hoger honing

als  rijpe appelwangen vol gevangen zoet

vormen je billen het dwaallicht van mijn ogen

voel ik me verdronken eer ik water zie

 

laat me in de onbetreden warmte

van je lakens slapen

en dek me met een wulps verlangen toe

 

Brief van de componist Granados aan Malats

‘Ik werd verliefd op de psychologie van Goya en op zijn palet. Op hem en op de hertogin van Alba, op zijn echtgenote – wat een vrouw. Mij fascineerden hun jurken, hun ruzies, hun liefde en geflirt, hun wangen als witte rozen, in scherp contrast met hun krullend haar, op het zwarte velours met knopen en ornamenten, de verstrengelde lichamen van deze dansende schepsels, hun handen als paarlemoer en jasmijn, rustend op gitzwarte fantasieën.’

Beluister La maja de Goya van Granados op: http://www.youtube.com/watch?v=ISXznwKgKR0

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Antonio Machado

Proverbios y cantares XXIX

Hertaling in de vorm van een rondeel

Reiziger, het zijn slechts indrukken

die je achterlaat,

een spoor, meer rest er niet

uit wat je gaande baant.

 

Wat je tot voortgaan maant

ligt voor je uit:

een lichtend pad

dat wijken blijft in het verschiet.

 

Reiziger, het zijn slechts indrukken

die je achterliet

wat schittering in een verhaal

en verder niet.

 

Caminante, son tus huellas

el camino, y nada más;

caminante, no hay camino,

se hace camino al andar.

Al andar se hace camino,

y al volver la vista atrás

se ve la senda que nunca

se ha de volver a pisar.

Caminante, no hay camino,

sino estelas en la mar

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

CUATRO ESTACIONES,

             VIER SEIZOENEN

PRIMAVERA

   hodie in aeternum

      ….and will the swallows come again, Richard Fariña, 1964

desde un suspiro de espuma

adornado con chispas de sal

como nacido de las olas saltando de alegría

abandonando a orillas del mar

reposa tu gloría espléndido

maduro y rico de sabor

tus pechos lleno de vitalidad me quieran alimentar

y tu conchita esperando mis caricias

tus ojos de un color celeste

brillan pícaramente en la luz de la madrugada

 

te das a mis ojos las manos

y espoleas mis labios a calmar tu sed

cariciamos la esperanza

que la vida se rejuveneza desde un da capo sin fin

https://www.youtube.com/watch?v=TcKS16GvXB8

http://vimeo.com/59830445

 

PRIMAVERA

   Hodie in aeternum

      ……and will the swallows come again, Richard Fariña, 1964

als uit bruisend schuim geboren

in een halo van laaiend licht

als vrucht van Gaia´s schoot

te vondeling op een verlaten strand

ligt je heerlijkheid, verwekt uit wind en water

als vlammend vuur in mijn vizier gevangen

 

je borsten vol gezwollen levenskracht

je hand die zonder schroom je schaamte wijdt

je ogen vol kristallen fonkeling

waarin het ochtendgloren danst en glanst

 

mijn ogen geef je handen

mijn mond proeft horendol de bronst

van het tijdloos nieuw begin

dat taalt naar herbeginnen

 

het zotte geweld dat zich in trance tot offer danst

na het horen van één zwaluwzang

 

alsof dit da capo niet kan verklinken

alsof er duur zonder tijd bestaat

https://www.youtube.com/watch?v=TcKS16GvXB8

http://vimeo.com/59830445

VERANO

quiero vivir en tu dedo

flotando sobre tu cuerpo enaltecido

y casi sin peso acariciar

- como un suspiro -

tus llanos

 

quiero vivir en tu dedo

buscando el sabor de la noche

guardado en el brillo cristalino

del rocío bañaba tus curvas cerradas

 

quiero pintar con tu dedo

tu cuerpo en colores astrales

vivir en la sabiduría

de un zahorí

buscando tu origen del mundo

 

soñar en tu dedo

a la deriva

errar sin dolor

 

quiero vivir…

 

ZOMER

ik wil wonen in je hand die

- luchtstrelend als een zucht -

al heuvelend over je heerlijkheid dartelt

en verdwaald in het landschap van je dalen

 

ik wil wonen in je hand

die door je geur bevangen is

om me te bergen in het parelend kristallijn

waarmee de dauw je in de vroege ochtend dekt

 

ik wil je beschilderen met astrale kleuren

wonen in de wijsheid van een wichelroede

die de bron van leven zoekt

 

ik wil al dromend dralend dolen

verwijlen zonder een gevoel van pijn

 

ik wil in je wonen….

 

TARDOR

hay otoño en tu copa

y de tus ojos abierto de par en par

caen hojas multicoloradas

un frío glacial hace tiritar tu piel

 

palabras de peluche suenan

por el cristal de hielo en tus orejas

y vaticinan celo en tu corazón

 

encarcelado en un vacío gélido

trasnochamos juntos

bajo la sábana del plenilunio

como si estaríamos inmortales

 

¡oíga!

como la ave fabulosa

desvaría a través del humo trascendental

acerca de un retorno perpetuo

 

el amor no se muere

 

NAJAAR

het is herfst in je hoofd

veelkleurig

valt het blad van je wijdopen ogen

en er rilt vrieskou door je huid

 

wind mirakelt

door ijskristallen in je oren

en wat er over is van bronst

wordt ijler

 

de najaarsnacht spreidt haar sterrenkleed

stervenskoud

raaskalt de tovervogel ten laatste

onsterfelijkheid door het verschiet

 

INVIERNO

nana

    recuerdo a Manuel de Falla, canciones populares español

 

en el momento en que el mundo sera más grande

que el pecho en que toda la vida queda por el recién nacido

 

duérmete nanita,

duerme

 

sera desaparecida la ingenuidad

y comienza el temor

 

 

duérmete lucerito

duerme

 

el espanto suplanta la sorpresa

y que sera rebelde tatúa

en el alma las heridas de la vida

 

lo que sangre

no se puede restañar

 

 

duérmete mi vida

duerme

mientras que puedes

  •                     In herinnering aan Manuel de Falla:

http://www.youtube.com/watch?v=-2H2WljbsxY

http://www.youtube.com/watch?v=lcpCAMe23Q8

WINTER

        wiegelied

vanaf het moment dat de wereld groter wordt

dan de moederborst waaraan het kind zich zo gelukzalig laaft

 

slaap m´n kindje, slaap

 

verdwijnt het onbekommerde

slaat angst haar vleugels uit

 

slaap zacht m´n kindje, slaap

en droom maar over het schaap

 

ontzetting verdringt verbazing

en verwondering wordt uitgeleverd

aan wat weerbarstig is en snijdt

 

en aan het bloeden van de ziel

is geen stelpen meer

slaap m´n liefje, slaap

en droom maar niet van morgen

 

Enno Voorhorst speelt Barios: http://www.youtube.com/watch?v=k0vhGGfZfNA

 

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

CULTIVO UNA ROSA BLANCA

                - José Martí/Wil Heeffer

ik kweek witte rozen in winter en zomer

voor een hand die oprecht

- zoals die van een vriend -

zich met de mijne vervlecht

 

en voor hem die me uitdaagt

die me het bloed kan doen koken

geen brandnetel noch distel

ook aan hem

wordt mijn witte roos toegestoken

 

PASIÓN

Als je me wilt, neem me dan zoals ik ben

volledig

niet verblind door het clair-obscur

dat mijn ik in parten telt

 

als je me wilt

neem dan ook het zwart

zoals het wit je ogen streelt

neem me grijs, groen, geel

proef het glanzend goud dat op mijn huid bestoven ligt

neem me in het volle licht

maar stel me ook ´s nachts tevree

en doe het, doe het bij dageraad

staande voor het open raam…

 

als je me wilt, tem me

doe me niet tekort

maar neem me zoals ik ben

of

laat me gaan

tekening Ad Willemen: www.adwillemen.nl

 

 

 

EN WE VERDROOMDEN DE DAG….

wat hebben we meer

dan onze liefde voor elkaar:

ons brood is zonder beleg

onze dagen slepen zich voort

van tekort naar tekort

maar we kussen vol hoop

de kruimels brood gedoopt in liefde

strelen met onze tong

zalvend de gebarsten lippen

en likken de wonde van de dorst

zoeken warmte in verstrengeling

aan borsten droog als die van Yerma

vergeten de tijd

verdromen de honger

verdromen de dag

Misericordia

no tenemos más

que nuestro amor para nosotros

comemos pan con lengua

y sobrevivimos sin vencer

pero

besamos con esperanza

las migas bautizados en el amor

acariciamos con nuestra lengua

los labios agrietados heridos de la sed

y es

como un bálsamo que nos salva

en pechos secos como los de Yerma

en el calor de la intimidad

olvidamos el tiempo

ensoñando el hambre

navegandonos a lo largo del Leteo

 

ets: Enrique Miralles Tartabull (Tente)

http://www.google.nl/search?q=tente,+enrique+miralles&hl=nl&tbo=u&tbm=isch&source=univ&sa=X&ei=Ha3hUKO9J-y20QWAjYDgBQ&sqi=2&ved=0CDkQsAQ&biw=1264&bih=679

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

DRIE FOTOMONTAGES VAN GEDICHTEN GEMAAKT DOOR JAN BUSTER

in herinnering aan een bijzondere vriendschap

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

DISTANCIA

      – Marie Echenique/Wil Heeffer

 

als toch de dag aanbreekt

waarop zonder weer te keren

onze wegen zich uit elkander warren

als toch het uur aanbreekt

waarop je hand me nooit meer strelen zal

zal ik meer dan ooit weten hoe ik van je hield

en zul je voor eeuwig sluimeren in mijn hart

 

hoewel we nooit zeker weten

dat nooit ook nooit zal zijn

dat nooit verder reiken zal

dan dat wat onze horizon begrenst

zal – hoe dan ook -

de tijd je beeld vervagen

maar nooit – doch laat mijn lippen zwijgen -

nooit zal het wissen

wat ik vol liefde leerde

toen ik nog in je armen lag

 

ik kan je niet loslaten

zal er staan, steeds

wachtend in de vloedlijn van de zee

ik zal er wachten

tot het hemelsblauw mijn ogen sluit

 

 

 

DISTANCIA
      – Marie Echenique

 

Aunque nunca más vuelvas

a cruzarte en mi camino,

aunque nunca más

tu mano me acaricie,

yo se que me quisiste

y que te quise.

 

Aunque no fuera más

que un trecho del camino,

por más que en el tiempo

se desdibuje tu imagen,

jamás olvidaré,

lo que aprendí del amor

estando contigo.

 

Siempre esperaré tu regreso

hasta que el azul del cielo,

se escape.

           Videoclip: Hay amores, Shakira, http://www.youtube.com/watch?v=uZ53MAEaoyQ

 

DAME LA MANO

- Gabriela Mistral

 

Dame la mano y danzaremos;

dame la mano y me amarás.

Como una sola flor seremos,

como una flor, y nada más…

El mismo verso cantaremos,

al mismo paso bailarás.

Como una espiga ondularemos,

como una espiga, y nada más…

Te llamas Rosa y yo Esperanza;

pero tu nombre olvidarás,

porque seremos una danza

en la colina y nada más…

http://www.youtube.com/watch?v=Ca7f_Pi04DI&feature=related

DAME LA MANO

- Gabriela Mistral/Wil Heeffer

Geef me je hand en laten we dansen

Geef me je hand en maak me gek

Laten we het leven vieren

Vieren tot honingzoete bloei en verder niets…

 

Laat onze monden zingzangen op dezelfde wijs

En laat mijn voeten dolen door jouw spoor

Laat de wind ons ruisend her en der bewegen

Als rijpend koren en verder niets…

 

Jij noemt je Rosa, voor mezelf kies ik Hoop

Doe je naam in die van mij vergeten

En laat ons dansend op de heuvel suizelend duizelen

En verder… niets

DAME LA MANO

   uit: Wil Heeffer, veinte poemas desesperados y una canción de amor

                     Vieni… vieni… Wolfgang Amadeus Mozart, Don Giovanni

Ven.

Ven, novia mía.

Te amo.

Un beso negro, mi vida.

Tan solo un beso negro.

Cuántos hijos haremos…

Cuántos haremos, mi amor.

 

Apacigua tus ansias.

Serénate, mi amor.

Que nada nos detenga.

Yo, tu corcel.

Tú, mi jinete.

Ven,

haré lo que me pidas.

 

Ven y abrázate al silencio.

Acógete al secreto sagrado de las cosas,

retazos de un amor,

pedazos de un naufragio

incierto y engañoso.

 

Qué bien nos conocemos, mi amor.

Te daré cuanto me pidas.

Sabe dios que lo haré

si tus labios lo quieren.

 

Ven, ven, vida mía.

Ven, hagamos el amor.

 

Encarcela mi boca, mi ansia, mi deseo

entre tus pechos vivos,

morenos de placer.

Que tus labios devoren

el tulipán ardiente

que en agua se deshace

al roce de tu seda,

al borde de tu aliento.

 

Ven, mi amor.

Las horas discurren sigilosas.

El tiempo apaga las palabras.

Sólo cabe la certeza

de la luz que te habita,

el resplandor fugaz

que te trasporta.

 

Ven, ven

y emborracha mi alma

hasta olvidar.

Embriágame hasta el llanto

haciéndome el amor.

 

Ven, haré lo que me pidas.

Ven.

Que ni el mundo ni el tiempo

nos detenga.

 

La ci darem la mano, uit Don Giovanni: http://www.youtube.com/watch?v=NqPcb1nKZYg&feature=fvwrel

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

DE PARADOX VAN ZENO

-bij: De overzet te Lathem, schilderij van Xavier de Cock (1865)

stiller dan stil

ligt het pont in mijn oog gemeerd

wat eendjes dokkelen rond

de kerk wit, staat in een krans van schelpenwit gevangen

daarboven wolkendrift die wilder licht gevangen houdt

en spiegelt zich

zonder dat het water zich maar durft rimpelen

in het wak dat mijn oever scheidt

van wat zich op het doek voltrekt

 

koeien roerloos in elkaar gevlochten

kijken uit naar wie weet wat

en op de plecht staat zij

volkomen in zichzelf gevangen

in zichzelf verdroomd

niet willend

niet willen geven aan wat zich in mijn hoofd voltrekt

 

twee mannen zien haar onzienlijk in de rug

volkomen onbewogen op wat niet bewegen wil

en houden koers

althans zo lijkt wat niet te vatten valt

 

en in dit roerloos al

waarin het water stroomt zoals het stroomloos stroomt

waarin het sterfelijke onsterflijk is

waarin het onbewogen naar bewegen streeft

doch in de tijd verklonken staat

- aarde, water, roerloos in mijn oog gemeerd -

houdt zij

zonder ooit bestemming te bereiken

onbewogen wacht

 

hoog opgericht brengt met zijn hand

een staande boer de koeien rust

geen hond die blaft

slechts één zwart-witte

staart strak uit de bak

op water, kroos en gras

 

langszij zit dan die ene

zij

die recht mij in de ogen kijkt

 

jong, besloten in gedachten

ligt haar oog toch niet in dat van mij verzonken

maar ziet zij uit naar hem

die haar neerzet op het doek

- ik zie het voor mijn oog gebeuren -

dat tot zijn beste gaat behoren

 

alleen om haar

die ene

die mij niet loslaat met haar blik

mengt hij zijn kleuren tot een wereld

die hij delen zal

met haar die dromend hier verwijlt

 

een wereld die verstild ligt aangemeerd

aan boorden van de Leie

vol zomen licht

vol schelpenwit en dreigend blauw

en spreekt in alle talen

 

en uit die rust

die hij, en zij, en nu ik zag

stroomt vers nieuw water

door die spiegelende ader in de aarde

waarboven tussentijds de hemel brak

 

al kijkend klamp ik aan die wereld aan

en toch weer niet

wij zijn en wij zijn niet

al wat beweegt verpoost

en drijft aan tijd voorbij uit het verschiet

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Drie variaties op één thema

I

HAEMORRHAGIA CEREBRI 

‘none that I know will be much that I fear may chance’

          - Julius Caesar (act two, scene IV) – Shakespeare

 

wat rest er
nog aan leven

wat brengt de tijd nog raad

in dit uitgebate even

 

de gruwel

van het bloed dat buiten oevers trad

de angst die starend uit de ogen sprak

gesternte dat in het wassend licht versmoorde

toen wachters onheil waarden

in tekens van het tartend lot

 

wat rest er nog aan even

wat vreet de tijd nog verder uit

 

de lijkwade klappert

in het schele licht dat bittert

en niets dat nog te delen valt

verlaten rond ontstoken vuur

alleen ’n chaostheoretisch malen

en pijn, dat woekerend onkruid in het hart

 

wat rest er nog tot raad

beeld: Harry Vlamings

 

II

wat baat
het nog dit even

 

wat nog

de gruwel van het bloed

dat buiten oevers trad

de angst die sprak

uit blindgeslagen ogen

 

wat lazen wachters

uit de vuren

van de stilgevallen nacht

 

de wade klappert

in het licht dat bittert

en stokkend

vreet de tijd

zijn eigen adem leeg

beeld: Harry Vlamings

 

III

wat baat
het nog dit even

 

wat nog

de gruwel van het bloed

dat buiten oevers trad

de angst die sprak

uit blindgeslagen ogen

 

wat lazen wachters

uit de vuren

van de stilgevallen nacht

 

de wade
klappert

in het licht dat bittert

en
stokkend

stookt de tijd

de adem op